Kapıdaki İsim

O akşam Elias Bellweather Sokağı’nı geçti.

Yağmur durmuştu ama binalar hâlâ ıslak taş kokuyordu.

Eski apartmanın giriş kapısı kilitli değildi.

İçeride koridor dar ve garip biçimde sıcaktı. Duvarlardan birini pirinç posta kutuları kaplıyordu. Çoğunun üzerinde küçük beyaz kartlara yazılmış isimler vardı.

Son kutu boştu.

Elias merdivenleri çıkmaya başladı.

İkinci kat.

Üçüncü.

Dördüncü.

En üstte yalnızca tek bir kapı vardı.

Daire 47.

Numaranın altında solmuş bir isim hâlâ okunabiliyordu.

Mara Vale.

Elias isme baktı.

Bu adı daha önce duymuştu.

Bellweather’da değil.

Başka bir yerde.

Telefonunu çıkarıp arama yaptı.

Sonuç neredeyse hemen karşısına çıktı.

On bir yıl öncesine ait yerel bir gazete haberi.

BELLWEATHER YANGININDAN SONRA GENÇ KADIN KAYIP

Başlığın altındaki fotoğrafta, bir gece önce pencerede gördüğü yüz vardı.

Elias haberi iki kez okudu.

Mara Vale, yirmi yedi yaşında. Son kez 47 numaralı dairede görülmüş. İtfaiye binayı aramış ama hiçbir ceset bulunamamıştı.

Kapının arkasından bir ses geldi.

Üç hafif vuruş.

Elias donup kaldı.

Sonra bir kadın sesi fısıldadı:

“Lütfen.”

Elini kapı koluna uzattı.

Kapı, o dokunmadan önce açıldı.

Dairenin içi karanlıktı.

Odanın en ucunda, pencerenin yanında, Mara bir gece önce gördüğü yerde duruyordu.

Bu kez arkasını işaret etti.

Elias döndü.

Koridor yok olmuştu.

Yerinde duman vardı.